"දෙමාපියෝ ජීවත් වෙද්දී දරුවෝ දාලා යන එක තරම් දුකක් මේ ලෝකේ තවත් නෑ" ලේ විල් මැද නතර වුණු ජපන් හීනය සහ හඬා වැටෙන දෙමාපියන්.. තරුණ දරුවන් කියවිය යුතුම සටහනක්..

මේ තවත් ජිවිතයක් අකාලයේ පරව ගිය කතාවක්.

මුහුණු පොතේ හුවමාරු වෙන ඒ කතාවයි ඔබට මේ කියන්න යන්නේ.

''අද නිට්ටඹුව නගරයම නිහඬයි. ඒ හැමෝගෙම ආදරය දිනාගත්තු, හීන දහසක් හිතේ පුරවාගෙන හිටපු "කවිශ්ක සන්" සදහටම දෑස් පියාගත්තු පුවත නිසාවෙන්.

පන්තියට ඇවිත් ජපන් භාෂාව ඉගෙනගෙන, තමන්ගේ අනාගතය ලස්සන කරගන්න වෙහෙස වුණු ඒ දෑස්වල තිබුණු දීප්තිය එක නිමේෂයකින් නිවී ගිහින්.

ජපන් යන්න ලෑස්ති වුණු කවිශ්ක, තමන්ගේ දෛවය අනුව යන්න තෝරාගත්තේ කවුරුත් නොහිතපු ගමනක්. ඒ තමයි මාරයාගේ මාවත.

යතුරුපැදි අනතුරක් නිසා මේ අකාලයේ නිවී ගියේ තවත් එක ජීවිතයක් විතරක් නෙවෙයි, පවුලක අනාගත බලාපොරොත්තුවයි.

ඒ සිරුර අසල වැළපෙන අම්මගේ කටින් පිටවෙන වේදනාකාරී වචන දකින ඕනෑම කෙනෙක්ගේ හදවත පසාරු කරගෙන යනවා.

තමන්ගේ කුසින් වැදූ දරුවා සදහටම තමන්ව දාලා යනවා දකින එක අම්මා කෙනෙක්ට කොහොම දරාගන්නද?

දුක ඇස් අස්සේ හංගගෙන ඉන්න හදන තාත්තාගේ ඒ අසරණ බැල්මත්, අයියා නැති වුණු ලෝකේ තනිවුණු මල්ලීගේ ඒ බලාපොරොත්තු සුන්වුණු මූණත් දකින කොට ගුරුවරයෙක් විදිහට දැනුණු දුක වචනවලට පෙරළන්න බැරි තරම්.

තරුණ දරුවන්ට මේ කතාව ලොකු පාඩමක්. පොඩි කාලේ ඉඳන් අතපය නොකඩා, හීරීමක්වත් වෙන්න නොදී අම්මලා තාත්තලා ඔබව හදන්නේ රෝද දෙකක වේගය මැද ජීවිතය පූජා කරන්න නෙවෙයි.

විනාඩි පහක 'සතුටක්' වෙනුවෙන් දෙමාපියන්ගේ අහස උසට තිබුණු බලාපොරොත්තු මහපාරේ ලේ විල් මැද දිය කරලා දාන්න එපා.

දෙමාපියෝ ජීවත් වෙලා ඉද්දී දරුවෝ එයාලාව දාලා යන එක තරම් දුකක් මේ ලෝකේ තවත් නැහැ.

ඒ නිසා පුතේ, පරිස්සමින් පාරේ යන්න. හෙමින් යන්න. ඔබේ ජීවිතය ඔබේ දෙමාපියන්ගේ මුළු ලෝකයම බව මොහොතකට මතක් කරගන්න.